بازیگری

آذین: «خوک» اثری سرشار از ادای روشنفکرمآبانه، «چهارراه استانبول» فیلمی متوسط و «جشن دلتنگی» فیلمی آشفته است

آذین: «خوک» اثری سرشار از ادای روشنفکرمآبانه، «چهارراه استانبول» فیلمی متوسط و «جشن دلتنگی» فیلمی آشفته است

سینماپرس: جبار آذین منتقد و مدرس سینمای کشور همزمان با اکران ۷ فیلم جدید در سینماهای سراسر کشور گفت: در بخش اول نقد فیلم های اکران دوم نوروز به فیلم های «عصبانی نیستم»، «خجالت نکش»، «آن سوی ابرها» و «تگزاس» پرداختیم و اینک مروری بر 3 فیلم «خوک»، «چهارراه استانبول» و «جشن دلتنگی» داریم که متأسفانه هیچ یک از آن ها دارای ارزش ویژه ای نیستند و جزو آثار نازل و با اغماض متوسط سینمای کشور محسوب می شوند و سازندگان آن ها غنای فکری و فرهنگی مخاطبان برایشان بی اهمیت بوده و تنها به گیشه سینماها چشم داشته اند!

وی در گفتگو با خبرنگار سینماپرس افزود: ۳ فیلم دیگر این روزهای اکران با نام های «خوک»، «چهارراه استانبول» و «جشن دلتنگی» را به ترتیب مانی حقیقی، مصطفی کیایی و پوریا آذربایجانی ساخته اند. فیلم هایی که گرچه از نظر ساختار سینمایی ضعیف نیستند و نقاط قوت هنری برخی از آن ها، نشانگر توانایی های پررنگ شده سازندگان شان در عرصه سینما و فیلمسازی است ولی جنبه سرگرم سازی مخاطب با انواع موضوع ها، شوخ طبعی های خوب و بد و تکه پرانی های سیاسی اجتماعی به جای نگرش و سمت وسوی تحلیل گرانه رویدادها و امور زندگی اجتماعی، درآن ها برجسته و به سودگیشه است.

آذین در رابطه با جدیدترین اثر مانی حقیقی که پیش از این در جشنواره سیاسی فیلم برلین فضاحت آفریده بود اظهار داشت: «خوک» ساخته فیلمساز و بازیگر حاشیه ساز سینما مانی حقیقی و به تهیه کنندگی فردی که همچنان در حصاری از اتهام ها وتخلفات مالی و مسائل حقوقی و قانونی گرفتار است پس از جنجال ها و حاشیه سازی های کاذب تبلیغاتی درخارج از کشور با همین ترفند اکنون به روی پرده سینماهای کشور رفته است.

این منتقد با کنایه به حقیقی گفت: خوک ساز! این بارسوژه قتل های زنجیره ای را که از جمله وقایع تلخ و سیاه کشور است دستمایه فیلم به شدت تلخ و سیاه خود ساخته و با عبور دادن سطحی و شبه طنازانه آن ا زمیان برخی مسائل اجتماعی از جمله تاثیر فضای مجازی در تخریب شهرت افراد، کنایه و انتقاد از مناسبات و مدیریت سینمایی کشور و انطباق تلویحی برخی ویژگی های کاراکتر اصلی فیلم با وضعیت زندگی شخصی، فیلمسازی و اجتماعی جعفر پناهی و ارائه کدهایی هجو گونه ونزدیک به واقعیت از بعضی کارگردان ها در فهرست مقتولان زنجیره ای فیلم خود، کوشیده به ظاهر یک اثر سینمایی سیاسی و اجتماعی با چاشنی طنز و انتقاد بسازد ولی حاصل کار یک فیلم پر از هجو و هزل گیشه ای بارنگ آمیزی سیاسی، سینمایی و اجتماعی شده است.

آذین خاطرنشان کرد: با آنکه بخش انطباق شخصیتی فیلم «خوک» با پناهی در فیلم خوشایند بعضی وتکه پرانی های سیاسی آن خوشایند برخی دیگر آمده است اما واقعیت عملکرد فیلم و حقیقی، نمایشگر لوث کردن وتمسخر رخدادهای جدی و قابل بحث و تحلیل کشور و واقعه سیاسی اجتماعی قتل های زنجیره ای و اوضاع جعفر پناهی و رویدادهای اجتماعی است!

این منتقد تأکید کرد: نگاه هجوآمیز فیلمساز و پرداخت آدم هایی هر چند درقالب سینماگر باخصوصیات افراد لوده و شکلک سازی و دلقک بازی های آن ها، دستاویزی برای مانی حقیقی بوده تا با انگشت گذاری بر روی این سوژه ها و پز و اداهای روشنفکر نمایانه یک فیلم صرفاً گیشه ای بسازد. «خوک» ساخته کارگردان فیلم سخیف «پنجاه کیلوآلبالو» و فیلم بدون سر و ته «اژدها وارد می شود»، یک هجو سینمایی سطحی و تجارتی از موضوع های مهم و جدی اجتماعی است وهنرنمایی های عوامل وبازیگران آن درخدمت تمسخر رویدادهای تاریخی و اجتماعی کشور و سرگرم کردن مخاطب با پیش پاافتاده ترین موقعیت هاو شوخی ها ودیالوگ ها برای خالی کردن جیب تماشاگر است!

وی سپس به نقد یکی دیگر از فیلم های روی پرده پرداخت و گفت: «چهارراه استانبول» را مصطفی کیایی سازنده فیلم های منتقدانه اجتماعی ساخته و با آنکه قوی تر ازدیگر فیلم های قبلی این سینماگر نیست اما از نظر مضمون و ساختار کم و بیش در امتداد دیگر فیلم های کیایی است. او در این فیلم با پرداختن حاشیه ای به رخداد تأسف بار ساختمان پلاسکو زبان تصویر خود را به انتقاد ازموضوع های مختلف اجتماعی و سیاسی مانند بیکاری، فرارمغزها، تولیدملی، قاچاق کالا و مدیریت ضعیف روزحادثه یادشده گشوده است! ازهمین رو در «چهارراه استانبول» هم، نگاه تند وسریع و چرخشی فیلمساز و دوربین او، همراه طنز وشوخی و نقد گذرای اجتماعی بر مسائل اجتماعی، قابل مشاهده است.

آذین تأکید کرد: «چهارراه استانبول» یک درام اجتماعی متوسط باکارگردانی و بازی های متوسط از کارگردان فیلم «خط ویژه» است و به دلیل سوژه غیرتکراری وکشش های داستانی و برخی صحنه های خوب کارگردانی شده تماشاگر خود را تا حدی راضی می کند.

این مدرس سینمای کشور اظهار داشت: از پوریا آذربایجانی کارگردان سینماخوانده خارج از کشور به تازگی سریال پلیسی شبه هالیوودی «نوار زرد» رادر تلویزیون دیده ایم. این سینماگر درفیلم درحال اکران خود با نام «جشن دلتنگی» به موضوع مهم ولی تکراری فضای مجازی پرداخته است. اودراین فیلم در پی به تصویرکشیدن تنهایی انسان در عصر سلطه فضای مجازی بوده اما گزینش ساختار پررنگ مینیمال و بیرنگی و درادامه محو شاه پیرنگ از داستان و فیلمنامه و فیلم و پررنگ کردن چندین داستانک و شخصیت های پرداخت نشده، باعث از هم گسیختگی و آشفتگی خط اصلی داستان فیلم شده است.

آذین افزود: بی ارتباطی مفهومی و داستانی داستان های فرعی و کاراکترهای بدون شناسنامه، ریتم کند و بازی های معمولی، مانع انسجام دراماتیک، جذابیت و یکدستی موضوعی و استقبال تماشاگر از این فیلم شده است. باآنکه «جشن دلتنگی» از فیلمبرداری و ایده مناسب وصحنه سازی های به نسبت خوب برخوردار واکران آن هم با تبلیغات پرسروصداهمراه است، اما در جذب مخاطب موفق نیست. گرچه تمام فیلم های روی پرده توفیق در گیشه راهدف گرفته اند لیکن سودآوری درگیشه به معنای رضایت مخاطب ازفیلم ها و سینما نیست، دلیل اصلی آن، نبود فیلم های خوب و درجه یک و نیاز مخاطب به سرگرمی است!

وی در خاتمه این گفتگو با انتقاد از فیلم های این روزهای روی پرده سینماها تصریح کرد: همه فیلم های اکران دوم نوروزی به نحوی دارای اشکالات متعددی هستند و آنچه مشخص است اینکه سازندگان آن ها تنها در پی گیشه بوده اند و برایشان مفهوم هنری و مضمونی فیلم اصلاً اهمیتی نداشته است این فیلم ها هرکدام ماجراها وحاشیه هایی با خود همراه دارند و نمی توانند برای مخاطبان دارای جذابیت و برای سینمای ایران دارای ارزش محسوب شوند!

در همین باره بخوانید: آذین: «عصبانی نیستم» اثری تند، پرخاشگر و نازل و «آن سوی ابرها» اثری تلخ و سیاه است/ «تگزاس» اصلاً ارزش نقد شدن ندارد!

آشنایی با تئاتر درمانی

آشنایی با تئاتر درمانی

آشنایی با تئاتر درمانی

هنر درمانی یکی از راه های درمان معضلات و مشکلات روحی و روانی است یکی از شاخه های هنردرمانی، بازی درمانی است که خود به شاخه های گوناگونی چون سایکودرام و درام درمانی تقسیم می شود

تئاتر درمانی در زمره گروه درمانی هاست. گروه درمانی را نخستین بار جوزف اچ پرات در ایالات متحده آمریکا از ١٩١٥ آغاز کرد.

کار او شباهت زیادی به گروه های خودیاری و گروه درمانی های رفتاری شناختی امروزی داشت که هدف آن ها کاهش استرس مشکل مشترک جسمی یا روان شناختی اعضای گروه است

مورنو نخستین کسی بود که در ١٩٣٩ واژه گروه درمانی را معلوم کرد. از دهه چهارم قرن بیستم به بعد، گروه درمانی به مثابه یکی از انواع روش های روان درمانی، توجه روانشناسان و روان پزشکان را به خود معطوف کرد.

گروه درمانی در موقعیت های مختلف بالینی و غیربالینی به کار می آید. شیوه معمول آن تشکیل دست کم دو بار در هفته و با زمان بینی ٤٥ تا ٩٠ دقیقه و تعداد ٨ تا ١٥ نفر است و برای اثربخشی این نوع درمان حضور مستمردر آن الزامی است.

ابزارهای درمان در درام درمانی شامل موسیقی، پانتومیم، بداهه سازی، بازی های دسته جمعی نمایشنامه نویسی، گریم ماسک، عروسک و… می باشد. بهترین امکان در درمان از طریق هنر درام، درمانی است که امکانات نمایشی فراوان در اختیار دارد. در شرایط ایمن تئاتر درمانی افراد به (فی البداهه) بودن دعوت می شوند زیرا که تنها در این شرایط ایمن است که خودجوشی و خلاقیت بروز پیدا می کند.

هنر و درمان از طریق هنر:

ارسطو تاثیر بازی را در روان تماشاگر مورد جستجو قرار می دهد و عقیده بر آن دارد که تماشای نمایش باعث آرامش تماشاگر و کاسته شدن از بار غم و اندوه و عقده های روانی او می شود و این که تئاتر پالاینده است روح را تسکین می دهد.

به تعبیری می توان گفت زندگی بدل تئاتر و تئاتر بدل زندگی است.

زیرا همه ما نقش بازی می کنیم هر کس نقش خود را بازی می کند و این نقش را خانواده و اجتماع به آنان می دهد و گاه از درون خود انسان شکل می گیرد.

در تئاتردرمانی به فرد کمک می شود تا با تجسم و بازی کردن یک مسئله به جای فقط صحبت کردن در مورد آن (روان درمانی مرسوم) مسئله را بازنگری کرده، برای آن راه حل مناسب را پیدا کند.

بسیاری از مردم چون موقعیتی برایشان پیش نیامده تا نقش های متفاوت خود را بازی کنند راهی را برای رسیدن به نقش اصلی خود نمی دانند

به نمایش درآوردن موقعیت هایی که در هنگام اتفاق، رنج آور و فاجعه بار بوده وقتی تکرار شود از فشار آن کاسته می شود، یعنی هر بار که بازسازی شود فشار کمتری وارد می آورد.

از راه درام درمانی و از طریق بررسی رویاها و تخیلات می توان به این مهم رسید و گاه با بازی های نمایشی، به بخش های ناشناخته ی شخصیتی پی برد.

اجرای نقش های مختلف به فرد می آموزد که چگونه رفتاری را که به آن عادت داشته و مورد پسندش نبوده را  از خود دور کند و خود را با رفتارهای جدید منطبق سازد.

یکی از راههای به وجود آوردن نقش های مختلف در زندگی به وجودآوردن “اگر” های مختلف است. وقتی کلمه ی «اگر» پیش می آید یک پرش ذهنی به طرف تجسم و تصور به وجود می آید. حضور این کلمه باعث تخیل می شود. اگر من در موقعیت “باید” بر مبنای شرایط قرار گیرم، چه می شود؟

مورنو، در تعریف هدف تئاتردرمانی کار خود را با شعار «من می خواهم خود باشم» آغاز می کند و مهمترین دستاوردهای روانی و آموزشی تئاتردرمانی را آموزش خودجوشی (حرکت ارتجالی) و خلاقیت می داند.

از دیدگاه او،مشکل این است که مردم به جای این که خودشان باشند مدام از یکدیگر تقلید می کنند و سعی می کنند نسبت به موقعیت های مختلف، سازگاری یکسان و از پیش تعیین شده ای نشان دهند و این به معنای مرگ خلاقیت است

شاید مهمترین ویژگی هایی که هنر تئاتر را از چنین خصوصیتی برخوردار می کند عبارتند از:

1 )هنر تئاتر باعث برون ریزی خلاقیت و خودجوشی می شود.

2 )تئاتر فضایی است که در آن تصاویر درونی، تجسم پیدا می کنند و به شکل عینی نمود می یابند.

3 ) در تئاتر همه چیز ممکن است و همین امکانات فراواقع به شخصیت محوری اجازه می دهد که چیزهایی را تجربه کند که در زندگی واقعی هرگز تجربه نکرده است و به این ترتیب واقعیات جدیدی را بیافریند.

4 ) تئاتر ورای زبان حرکت می کند، زبان تئاتر، زبان عمل و احساس است و موقعیتی را برای فرد می آفریند که هم بازیگر و هم تماشاگر باشد و به این ترتیب خود مشاهده گر را تقویت می کند.

5 ) تئاتر تماشاگر را به ارتباط، همدلی و همذات پنداری وامی دارد.

6 ) و بالاخره تئاتر باعث درگیری شخصیت محوری با موقعیت و درک فضا و نمادها می شود و با این عمل، نیمکره راست مغز تحریک می شود. تحریک این نیمکره باعث افزایش آگاهی فضایی و حافظه عاطفی می شود. به این ترتیب در صحنه تئاتردرمانی شخص می تواند به هرچه که می خواهد بدل شود.

روان درمانی به افراد کمک می کند تا نسبت به نگرش ها و انگیزه های عمیق ترشان هوشیار شده و خیالات بیان نشده و ناتمام خود را به آگاهی آشکار بیاورند.

برای اینکه شخص اول حالت های هیجانی خودش را بازسازی کند تکنیک هایی وجود دارد و به آن تخلیه هیجانی و بروز احساسات کاتارسیس یا پالایش روانی می گویند.

1 )تکنیک صندلی خالی: در این تکنیک شخص اصلی در برابر یک صندلی خالی قرار می گیرد. صندلی خالی می تواند نمادی از یک فرد مهم یا کسی باشد که برای شخص اصلی ایجاد مشکل کرده، در واقع کارگردان به شخص اول می گوید کسی را در اینجا تصور کن که خودت به او تمایل داری. این تکنیک به فرد کمک زیادی می کند چرا که می تواند در ذهنش موقعیتی را تجسم بخشد که در واقعیت امکان پذیر نیست.

2 )تکنیک دوم مضاعف سازی: یکی از افراد یاور بدل شخص اصلی می شود و نقش او را به عهده می گیرد. به این ترتیب شخص اول عواطف، هیجانات و مسایل و مشکلات خود را از نگاه یک فرد نظاره گر بگوید

3 )پری رویایی نام دیگر تکنیک ها: در این تکنیک شخصیت های اصلی موقعیتی می یابد که طی آن مجبور به مواجهه با امیال و آرزوهای واقعی اش می شود.

4 )پلیس مخفی: در این تکنیک درمانگر از یکی از افراد یاور می خواهد که نقش پلیس یا مامور مخفی را در زندگی شخصی بازی کند. به این ترتیب که در لحظه ای او را غافل گیر می کند و از او بخواهد که بزرگترین گناهش را اعتراف کند. این تکنیک در درمان افسردگی و اضطراب نقش مهمی دارد. این تکنیک ریشه در اضطراب و احساس گناه را برای فرد پدید می آورد.

5 )اتاق تاریک: در این تکنیک شخص اصلی رو به دیوار پشت به افراد دیگر می ایستد و یا در اتاق دیگر در تاریکی می نشیند. درمانگر از سایر افراد گروه می خواهد که با صدای بلند درباره شخص اصلی صحبت کنند و نظرات یا دیدگاه های خود را نسبت به او به زبان آورند. فرض بر اینکه شخص اصلی آنجا حضور ندارد و صحبت آنها را می شنود.

بنابراین در تئاتردرمانی افراد می توانند آزادانه درباره شخص اصلی صحبت کنند و نقاط ضعف و قوت او را برشمارند.

این به شخص اصلی کمک می کند که بازتاب رفتار و شخصیت خود را بر دیگران شاهد باشد و عیب های خود رابهتر بشناسد.

6 )پنج سال بعد: تصور آینده همیشه بسیاری از آرزوها، ترس ها و نگرانی های انسان را آشکار می سازد. در این تکنیک کارگردان از شخص اول می خواهد که پنج سال بعد خودش را مجسم کند و ببیند که در چه وضعیت جسمانی و روحی قرار دارد، مواجه با آینده همیشه یکی از شیوه های مهم درمان است.

7 )یک دقیقه تک گویی: از وی خواسته می شود بالای میز برود و در آنجا به مدت یک دقیقه بطور بداهه سخن گوید. این تک گویی دغدغه ها، ترس ها، احساسات سرکوب شده و یا حتی منفی اخلاقی شخص اصلی را آشکار سازد.

8 )عشق افسانه ای: درمانگر از یکی از افراد گروه می خواهد که عاشق بی چون و چرای شخص اصلی شود و همه ویژگی های مثبت و منفی شخصیت او را در جهت خیر وکمال ببیند و نقطه ضعف یا محدودیت هایش نتواند برای او مشخص شود؛ این تکنیک زمانی که اعضای گروه به اندازه کافی با هم آشنا و صمیمی شده باشند به کار گرفته می شود.

9 )جادو: درمانگر به یاری جادو قادر است شخص اول را به یک شی بی جان بدل کند. شخص اول در قالب هر شی بی جانی که قرار می گیرد باید احساس خود را نسبت به زندگی بیان کند برای مثال درمانگر شخص اصلی را به سنگ، آفتاب، باد، باران، پرنده، ساعت، خودکار، زیرسیگاری، حلقه ازدواج و… تبدیل می کند و در هر موقعیت شخص اصلی باید به گونه ای راستین احساس خود را نسبت به زندگی و هستی خویش بیان کند.

قدرت بالقوه این گونه بازی ها، برداشتن نقاب های روزمره اجتماعی و تجربه تفکری خلاقانه در قالبی جدید است.

10 )حرکت بدن: در این تکنیک، درمانگر از شخص اصلی می خواهد که کلامی به زبان نیاورد، و احساس خود را نسبت به کلمات مختلفی که افراد گروه به زبان می آورند صرفاً با حرکات بدنی و ایمای چهره آشکار سازد.

. این تکنیک همچنین حساسیت شخص اصلی را نسبت به بعضی از کلمات نشان می دهد. برای مثال افراد گروه کلمات مختلفی چون پدر، مادر، زن، مرد، عشق، شادی،مرگ- زورگویی، ترس و … را به زبان می آورند.

آنها در یک دایره می ایستند و شخص اصلی در مرکز دایره قرار می گیرد و هربار با شنیدن کلمات آنان ریتم و آهنگ خاصی را با بهره گیری از امکانات بدنی اش به نمایش می گذارد. در واقع با زبان بدن و حرکت آن سخن می گوید واکنش عاطفی و هیجانی خود را نسبت به کلمات نشان می دهد.

از تکنیک های دیگری که در تئاتردرمانی استفاده می شود می توان به موارد زیر اشاره کرد که هر کدام را مختصراً توضیح خواهم داد:

خودگویی: حالتی که شخص اول در حال قدم زدن در طول صحنه گفت و گو با خود به روشن تر شدن احساسات و افکارش کمک و پس از آن با یاور مضاعف گفت و گو می کند.

شکوفایی عواطف نهفته: در تئاتر درمانی شخص اول فقط به آنچه که در واقعیت اتفاق افتاده است توجه نمی کند، بلکه به جنبه های مهمتری که هیچگاه اتفاق نیفتاده و فقط در تخیل او بوده است نیز می پردازد

اجرا در روی صحنه پایان کار جلسه روان نمایشگری نیست بلکه پس از اجرا دو گام دیگر باقی می ماند که هر کدام نقش اساسی در تکمیل وظایف روان نمایشگری محسوب می شود:

– ١مشارکت ٢- پردازش

(شخص اول) با حضور در جمع به واکنشهای سایر اعضا گروه نیز واقف می شود و از مزایای گروه بهره مند می گردد. سایرین نیز با بیان خویشتن یک سفر درونی را تجربه می کنند.

خاتمه دادن به کار گروه درمانی:

برای خاتمه دادن به کار گروه باید موارد زیر را در نظر گرفت: تعمق ) ارزیابی ) اعلام خاتمه)

اما بهترین شیوه در تسهیل خاتمه جلسه، نظم بخشی به اعمال رفتاری مرحله ای اجراست این عمل به شخص کمک می کند تا آموخته های جلسه را به بیرون جلسه و زندگی عادی خویش انتقال دهد.

بعد از تجربه اعمال جلسه، شخص می تواند با افراد مهم زندگی خویش خارج از گروه، آنها را به کار ببندد.

موارد کاربرد روش های تئاتر درمانی:

در زمینه هایی مانند تعلیم و تربیت، روان درمانی، صنعت و ارتباطات صنعتی «درگیری های بین افراد شاغل در کارگاه ها»

برخی از حیطه های کاربرد تئاتردرمانی به قرار زیرند:

١- مشاغل بهداشت روانی که در بیمارستان ها- درمانگاه، مراکز روزانه، مراکز مشاوره، برنامه درمان الکلی ها، معتادان به مواد مخدر در مراکز بازپروری و دیگر موارد برنامه موثر و کاربردی است.

– ٢روش تئاتردرمانی با کودکان و نوجوانان در یاری دادن آنها برای نشان دادن تعارضات عاطفی شان در زندگی روزمره

– ٣در تحصیلات ابتدایی و متوسطه نیز می توان از روشهای تئاتردرمانی استفاده می شود اما اگر شیوه آن گروهی نباشد بهتر است چون ممکن است با اجرای تئاتردرمانی مسائل شخصیتی فرد در میان همسالان افشا شود و عواقبی در پی داشته باشد از این رو بهتر است از روش سوسیودرام استفاده شود.

و در آخر جالب اینجاست که بدانید تئاتردرمانی در مذهب هم کاربرد دارد.

با تغییراتی در روش های تئاتردرمانی یک روحانی حرفه ای می تواند روش های عینی تری برای توصیف ارزش دعا یا ذکر، مراقبه، مواجهه با مرگ، ترویج اخلاق و موارد مشابه را تجربه کند.

این روش در فرهنگ ایرانی و در بهترین شکل تمثیلی آن در شعر موسی و شبان سروده مولانا آمده است، که در آن چوپان به خدا عینیت می بخشد و او را ستایش می کند در حالی که موسی او را از اینگونه عبادت باز می دارد. پیام وحی به موسی تذکر می دهد که مانع عبادت چوپان به شیوه خود نشود.

در مجموع از بین کاربرد روشهای تئاتردرمانی، کاربرد این روش ها در حیطه بهداشت روانی اصلی تر و مهمتر است.

تمدن جدید که هیجانات و اضطرابات را زیادتر کرده در مقابل بر تعداد سینماها، تئاتر ها و کارناولها و جشنهای دسته جمعی که جنبه درمانی دارند نیز افزوده .

عامه مردم می گویند: «خسته شدیم، امشب به تئاتر یا سینما برویم » بسیاری از روان پزشکان و روان شناسان بیماریهای روانی را ناشی از اختلافات هیجانی و انباشته شدن اضطرابات و هیجانات در بیماران می شناسند و معتقدند تئاتر، سینما و اپرا می تواند به عنوان یک وسیله متعادل کننده درمانی در عموم مردم موثرواقع شده اند مفید اجتماعی داشته باشد.

تاثیر تئاتر درمانی در بهبود لکنت زبان کودکان

لکنت شدید و مزمن قطعا به دلیل یک عارضه و در یک زمان خاص ایجاد شده و به مرور زمان افزایش می یابد.

یکی از راه های درمان لکنت زبان گفتار درمانی شامل جمله آموزی, واج آموزی و از بین بردن عادت های گفتاری قدیمی با بازآموزی های گفتاری است.
کاهش ترس و اضطراب در کودکان به وسیله ی شعردرمانی و تئاتر درمانی نیز از روش های درمان لکنت زبان می باشد که در این روش گفتار کودک از لحن خود او خارج و به لحن یکی از شخصیت های داستانی تبدیل می شود.این روش به تدریج در گفتار کودک تاثیرات مثبتی خواهد داشت.

منابع:

– ١بلانر،دام (١٣٨٣). درون پردازی روان درمانی با شیوه های نمایشی (تئاتردرمانی)، ترجمه دکتر حسن حق شناس و دکتر حمید اشکانی، تهران: رشد.

– ٢جونر، فیل(١٣٨٣)، تئاتردرمانی و نمایش زندگی، ترجمه چیستا یثربی، تهران: قطره.

– ٣محامدی، منیژه (١٣٨٦). درام درمانی، تهران: قطره.

– ٤استفاده از جزوه تئاتردرمانی دکتر احمد اعتمادی، عضو هیئت علمی دانشگاه علامه طباطبایی.

– ٥استفاده از ترجمه های دانشجویان دکتری مشاوره در زمینه تئاتردرمانی.

-6 کلینیک کاردرمانی آریان –مجید نعیمی

7 – درامامحله

سفر آلفابت به جشنواره‌ای در آمریکا

سفر آلفابت به جشنواره‌ای در آمریکا

سفر آلفابت به جشنواره‌ای در آمریکا

انیمیشن آلفابت ساخته کیانوش عابدی به جشنواره ای در آمریکا راه پیدا کرد.

انیمیشن آلفابت از تولیدات مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی ، ساخته کیانوش عابدی به پانزدهمین دوره جشنواره سات ساید (south side) در آمریکا راه پیدا کرد.

این جشنواره از ۱۲ تا ۱۶ ژوئن برابر با ۲۲ تا ۲۶ خردادماه در بخش های داستانی، انیمیشن و مستند در پنسیلوانیا برگزار می شود.

از نکات ویژه این جشنواره این است که داوران جشنواره به جز یک یا ۲ فیلمساز بقیه از قشرهای مختلف مردم هستند و به فیلم ها رای می دهند.

این جشنواره از سال ۲۰۰۴ شروع به کار کرده است.

«آلفابت» زندگی انسان‌هایی را روایت می‌کند که زندگی کردن را فراموش کرده و از آگاهی و حقیقت دور مانده‌اند. به طور کلی این فیلم در مورد مردمانی است که سال‌ها است الفبای زیستن را از یاد برده‌اند، نمی‌بینند، نمی‌شنوند و سخنی بر لب نمی‌سرایند، ولی کلمات بی‌قرار در انتظارند.

عوامل ساخت این انیمیشن عبارتند از کارگردان: کیانوش عابدی، انیماتور: فرنوش عابدی، رندر و کامپوزیت: مرتضی نیتی، ویژوآل: حامد پورکرمان، طراح: امیرحسین نوروزی، بک‌گراند: محدثه پیله‌وران، موسیقی: سروش عابدی، محصول: مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی.

آدم خانگی به جشنواره فیلم «لنکستر» انگلیس راه یافت

آدم خانگی به جشنواره فیلم «لنکستر» انگلیس راه یافت

آدم خانگی به جشنواره فیلم «لنکستر» انگلیس راه یافت

فیلم  انیمیشن آدم خانگی از تولیدات مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی به کارگردانی «مرضیه ابرار پایدار»، به جشنواره فیلم «لنکستر» انگلیس راه یافت.]

به گزارش روابط عمومی مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی، نهمین دوره جشنواره فیلم لنکستر Lancaster طی روزهای دوم تا سوم تیرماه 97 در شهر «لنکستر» انگلیس برگزار می‌شود و «آدم خانگی» ساخته مرضیه ابرار پایدار، در بخش فیلم‌های انیمیشن این جشنواره روی پرده می‌رود.

انیمیشن آدم خانگی، داستان یک مرد فروشنده حیوانات است که در مغازه‌اش به خواب رفته و خود را گرفتار در قفس حیوانات و کابوسی ترسناک می‌بیند. او در پی نجات از حیوانات می‌گریزد، ولی هربار به مانعی برخورد می‌کند…

پیش از این اعلام شده بود که این فیلم موفق به کسب جایزه بهترین فیلم و بهترین شخصیت‌پردازی جشنواره کانتربری Canterbury انگلیس، بهترین فیلم انیمیشن جشنواره «لارگو» سوئیس، بهترین انیمیشن جشنواره بین‌المللی NEZ هند و بهترین فیلم انیمیشن محیط زیستی جشنواره Golden Kuker بلغارستان شده است.

«آدم خانگی» در جمع 10 فیلم انیمیشن برتر جشنواره محیط زیست و طبیعت «اینسبرگ» هم قرار گرفت و نامزد دریافت جایزه از جشنواره جهانی فیلم محیط زیستی «کوالالامپور» مالزی شد.

این فیلم در جشنواره‌ بین‌المللی کارتون و انیمیشن سئول SICAF، جشنواره فیلم‌های بسیار کوتاه «سئول» کره‌جنوبی، جشنواره فیلم‌های فانتزی Sick Chick و آریزونا آمریکا، جشنواره فیلم‌های محیط زیستی «بارسلونا» اسپانیا، جشنواره فیلم‌های محیط زیستی «سینماپلانت» مکزیک، جشنواره کارتون «گاندیا» اسپانیا و جشنواره «تیرانا» آلبانی نیز به نمایش درآمده است.

بازیگری

توصیه هانیه توسلی به علاقه‌مندان بازیگری

توصیه هانیه توسلی به علاقه‌مندان بازیگری

هانیه توسلی با بیان اینکه “در طول سابقه بازیگری‌ام به مافیا برنخوردم”، ادامه داد: توصیه‌ام به علاقمندان بازیگری شروع کار از تئاتر است.

به گزارش ایسنا،طبق گزارش رسیده، در ادامه برنامه‌های نخستین جشن فیلم یزد نشستی با محوریت نقش آفرینی‌های هانیه توسلی در سینما به ویژه فیلم اخیر او «مادری» به کارگردانی رقیه توکلی که در سینماها اکران شده است، برگزار شد.

علی علایی مجری کارشناس برنامه در ابتدای برنامه با اشاره به نقش آفرینی‌های هانیه توسلی در سینما، تلویزیون و تئاتر گفت: هانیه توسلی جزو بازیگرانی است که هم تحصیلکرده رشته سینماست و هم اینکه حرفه بازیگری را از تئاتر شروع کرده و به همین دلیل همیشه نقش‌های متفاوتی را در فیلم‌ها و سریال‌ها از خود به جا گذاشته است.

پس از آن هانیه توسلی بیان کرد: به شخصه خیلی از فیلم‌هایی را که در آنها ایفای نقش داشتم قبول ندارم، به خوب یا بد بودن فیلم کاری ندارم اما نقشی که می‌خواستم و از خودم انتظار داشتم نتوانسته‌ام به‌درستی بازی کنم و بازی در برخی فیلم‌ها برایم قابل دفاع نیست.

وی ادامه داد: چند نقش خود را قابل دفاع می‌دانم و از بازی‌ای که کردم راضی هستم و بازیگری من در آن نقش‌ها چشم‌نواز بوده است. از روزی که به بازیگری علاقه‌مند شدم برخورد حسی با این حرفه داشتم و دوست داشتم که همیشه خودم را در قالب نقش ببینم و فیلمنامه را کاملا درک کنم و بعد بازی در تئاتر یا فیلم را قبول کنم. تا زمانی که سر صحنه فیلمبرداری حضور دارم درگیر نقش هستم و بعد کار و نقش تا روز بعد یا صحنه فیلمبرداری بعدی برایم به پایان رسیده است. برخی نقش‌هایم خیلی با خودم و روحیات و رفتارم متفاوت بوده و برای رسیدن به آنها لازم بوده که یک سری حرکات بیرونی و حرکات بدن و میمیک صورت را تعریف کنم یا باید صدای خاصی را برای نقش تمرین می‌کردم، یکی از این نقش‌ها بازی در «ابله» به کارگردانی کمال تبریزی بود، هر چند که این سریال شبکه نمایش خانگی با اقبال خوبی روبه‌رو نشد اما ایفای نقش در آن سخت‌ بود به این دلیل که با خودم تفاوت‌های زیادی داشت.

وی درباره ساخت فیلم‌ها خارج از تهران گفت: اصولا از اینکه تمرکز از تهران کاسته شده و برای بازی در فیلم‌ها در شهرستان‌ها حضور پیدا کنیم استقبال می‌کنم. به شخصه حرفه بازیگری  را از شهرستان شروع کردم و با مشکلاتی که در شهرستان‌ها روبه‌رو هستیم آشنا هستم. تمام شهرهای ایران این پتانسیل را دارد که یک لوکیشن خوب برای یک فیلم باشد. جای جای ایران و حتی دنیا روایتی را با خود به همراه دارد اما در سینمای ما حدود نود درصد فیلم‌ها و داستان‌ها در تهران خلاصه شده است.

توسلی ادامه داد: هر شهری این توانایی را دارد که فیلم‌های زیادی در آن ساخته شود. یزد یکی از شهرهایی است که اتمسفر خوبی برای تولید فیلم دارد. قبل از حضور در شهر یزد و بازی در فیلم «مادری» تصورم از این شهر چیز دیگری بود و ذهنیتی که از یزد داشتم با شهری که دیدم متفاوت بود.

بازیگر فیلم «مادری» درباره حضورش در این فیلم ساخته رقیه توکلی به تهیه کنندگی سیاوش حقیقی گفت: من با فیلمسازان فیلم اولی زیاد کار کرده‌ام و وقتی فیلمنامه «مادری» را خواندم آن را دوست داشتم. اینکه دو خواهر با هم زندگی می‌کنند و درگیری عاطفی دارند، برایم بسیار جالب بود. قصه ساده و روانی داشت و این سادگی در پذیرش نقش به من کمک زیادی کرد. همچنین اتمسفر و خانه‌ها و معماری یزد به فیلم جان داده است. بزرگ‌ترین نقطه قوت فیلم اصالتی است که از خود کارگردان به فیلم انتقال داده شده و این باعث درگیر شدن مخاطب با فیلم می‌شود.

هانیه توسلی گفت: برخی از فیلم‌هایی که بازی کردم به قدری دوست ندارم که حتی تمایل به دیدن آنها روی پرده سینما را نداشتم. در یک فیلم به قدری اذیت شدم که حتی فکر کردن به آن حالم را منقلب می‌کند. فیلم‌هایی هم بازی کردم که شاید فیلم بدی بوده اما از لحاظ بازیگری بار مثبتی برای من داشته و تجربیات خوبی را از بازی در آن فیلم‌ها کسب کردم.

وی ادامه داد: در برخی از فیلم‌ها من می‌توانستم به عنوان بازیگر بازی بهتری ارائه دهم، اما در کل فیلم‌هایی که دوست  دارم خیلی کم است. کار با برخی کارگردان‌ها را واقعا دوست داشتم سریال «میوه ممنوعه» به کارگردانی حسن فتحی جزو بهترین سریال‌هایی است که از بازی در آن لذت بردم. فیلم «دهلیز» و بازی در آن را دوست دارم، «شام آخر» را به عنوان اولین فیلمم دوست دارم و فریدون جیرانی در آن فیلم خیلی هوای مرا داشت و حسی که به فیلم «شام آخر» دارم یک حس فوق‌العاده خوب است. همچنین امسال در یک فیلم ایفای نقش کردم که آن را روی پرده دیدم و دوست داشتم، نقش هما در فیلم «گرگ بازی» یکی از نقش‌هایی بود که خودم آن را دوست داشتم. «گرگ بازی» یک فیلم خاص است و باز هم یک کارگردان فیلم اولی است که توانسته یک فیلم خوب بسازد.

این بازیگر جوان درباره بازی در تئاتر گفت: بازی در تئاتر در روزهای اول و به دلیل سن کم برای من دشوار بود، اما بعد از چند بار حضور روی صحنه اعتماد به نفس بیشتری پیدا کردم. بازی در کمک زیادی کرد که دیگر جلوی دوربین استرس نداشته باشم. تئاتر به دلیل اینکه تکرار ندارد و زنده اجرا می‌شود قطعا سخت‌تر است و وقتی که کار تئاتر را به خوبی انجام دهید، جلوی دوربین کار راحت‌تری خواهید داشت.

توسلی در پاسخ به اینکه آیا مافیا برای ورود بازیگران در سینما وجود دارد یا خیر، گفت: مافیا در همه جای دنیا وجود دارد، اما اینکه من بخواهم قاطعانه صحبت کنم در سینمای ایران این موضوع وجود دارد یا خیر باید بگویم که من در طی مسیر رسیدن به بازیگری خوشبختانه به این مافیا برخورد نکردم. من عاشق بازیگری بودم و کلاس‌های بازیگری زیادی رفتم و از ۱۵ سالگی تا بیست سالگی کتاب‌های فراوانی خواندم، تمامی نمایشنامه‌های بهرام بیضایی را در آن سال‌ها خواندم. تئاتر و سینما از اهمیت زیادی برایم برخوردار بود و مطالعه‌های زیادی در این زمینه انجام دادم.

این بازبگر اظهار کرد: من هیچ پارتی نداشتم و فقط به خاطر جدیتم در یادگیری و بازیگری در تئاتر و فیلم کوتاه توانستم در سینما حضور پیدا کنم. الان نمی‌توانم بگویم که چهره یا پول در بازیگر شدن اهمیت ندارد اما بازیگری که به خاطر چهره و پول وارد این حرفه شود بعد از مدتی حذف خواهد شد. بازیگران بزرگی مثل خسرو شکیبایی و پرویز پرستویی سال‌های زیادی بازیگر تئاتر بودند و کسی آنها را نمی‌شناخت اما به دلیل اینکه توانا بودند و صبر داشتند، توانستند جایگاه خود را در سینما به خوبی پیدا کنند. توصیه من به تمام علاقه‌مندان به بازیگری این است که اول تبدیل به یک بازیگر قوی در تئاتر شوید بعد برای بازی در سینما تلاش کنید. از طرفی در رشته سینما مطالعه داشته و به روز باشید؛ این دو در کنار هم می‌تواند به بازی جلوی دوربین کمک کند. اگر این راه را طی کنید حتما در سینما راه برای شما باز خواهد شد.

هانیه توسلی در پایان گفت: کسی که سینما و بازیگری را دوست دارد در وهله اول بایستی تئاتر را جدی بگیرد. من از ۱۵ سالگی به بازیگری علاقه‌مند شدم. در جشنواره تئاتر همدان بود که حس کردم به بازیگری علاقه دارم و آن را برای خودم هدف قرار دادم.

دوبلاژ

تاریخچه‌ دوبله‌ در دنیا و ایران‌

تاریخچه‌ دوبله‌ در دنیا و ایران‌

آغاز دوبلاژ در دنیا

در اوایل‌ سال‌ 1931 م‌ (1309 ش‌) برای‌ناطق‌ كردن‌ فیلم‌های‌ صامت‌، دوبلاژ اختراع‌ شد.اولین‌ كشور كه‌ در این‌ راه‌ پیشگام‌ شد، فرانسه‌ بود وسپس‌ ایتالیا و انگلستان‌ بودند كه‌ از هنر دوبلاژبرای‌ فیلم‌هایشان‌ استفاده‌ كردند. بعدها تلاش‌برای‌ دوبله‌ فیلم‌های‌ خارجی‌ صورت‌ گرفت‌. امادر كشورهایی‌ مانند ایتالیا به‌ علت‌ تعدد لهجه‌های‌مختلف‌، فیلم‌های‌ داخلی‌ نیز حتما باید دوبله‌می‌شد. علاوه‌ بر این‌ علت‌، ایتالیایی‌ها عاشق‌دوبله‌ بودند و حتی‌ فیلمساز معروف‌ فلینی‌ تحت‌هیچ‌ شرایطی‌ دوست‌ نداشت‌ از صدای‌ سرصحنه‌استفاده‌ كند. او معتقد بود صداها در دوبله‌ خیلی‌بهتر حس‌ و نقش‌ واقعی‌ را به‌ بیننده‌ منتقل‌ می‌كنند.همین‌ امر باعث‌ پیشرفت‌ دوبله‌ در این‌ كشور شد وبعدا مفصلا شرح‌ خواهیم‌ داد كه‌ بخشی‌ از بهترین‌فیلم‌های‌ اولیه‌ دوبله‌ شده‌ به‌ فارسی‌، در این‌ كشورتهیه‌ می‌شد.

شروع‌ دوبلاژ در ایران‌

حدود پانزده‌ سال‌ پس‌ از آغاز دوبلاژ در دنیا،این‌ هنر در سال‌ 1325 به‌ ایران‌ رسید. گرچه‌همه‌ كارهای‌ فنی‌ آن‌ در كشورهای‌ دیگر انجام‌می‌شد اما در روز پنج‌شنبه‌، 5 اردیبهشت‌ 1325ایرانیان‌ شاهد اولین‌ فیلم‌ فرانسوی‌ دوبله‌ شده‌ به‌فارسی‌ به‌ نام‌ «دختر فراری‌» در سینما كریستال‌بودند. گرچه‌ قبل‌ از آن‌، در اوایل‌ دهه‌ 1320 ودر جریان‌ جنگ‌ جهانی‌ دوم‌، مردم‌ اخبار جنگی‌را با توضیح‌ فارسی‌ می‌دیدند اما دیدن‌ فیلم‌های‌سینمایی‌ خارجی‌ آن‌ هم‌ به‌ زبان‌ فارسی‌ امری‌اعجاب‌انگیز و خارق‌العاده‌ بود. در ضمن‌ تا قبل‌ ازاین‌ زمان‌، همه‌ فیلم‌ها به‌ زبان‌ اصلی‌ با میان‌نویس‌فارسی‌ به‌ نمایش‌ درمی‌آمد. صحنه‌های‌ مختلف‌فیلم‌ را می‌بریدند، ترجمه‌ صحنه‌ها را روی‌كاغذی‌ می‌نوشتند، از نوشته‌ فیلم‌برداری‌می‌كردند و پس‌ از پخش‌ فیلم‌، وسط صحنه‌های‌آن‌ نوشته‌ها را پخش‌ می‌كردند.
نمایش‌ فیلم‌ «دختر فراری‌» با استقبال‌ بسیارخوب‌ مردم‌ روبه‌رو شد. این‌ كار به‌ دست‌ دكتراسماعیل‌ كوشان‌ انجام‌ شد. در حقیقت‌ او بانی‌دوبله‌ اولین‌ فیلم‌ خارجی‌ به‌ فارسی‌ بود. دكتركوشان‌ پس‌ از پایان‌ تحصیلاتش‌ در رشته‌ اقتصاد(درآلمان‌)، رشته‌ تازه‌ای‌ را برای‌ ادامه‌ تحصیل‌پیدا می‌كند و به‌ لحاظ جاذبه‌ای‌ كه‌ سینما برایش‌داشت‌، در رشته‌ ارتباط جمعی‌ كه‌ شامل‌ روزنامه‌،رادیو و سینما می‌شد، ادامه‌ تحصیل‌ می‌دهد. پس‌از مدتی‌، قصد برگشت‌ به‌ ایران‌ را می‌كند كه‌ به‌علت‌ پاره‌ای‌ از مسائل‌ (جنگ‌) مجبور می‌شودمدتی‌ را در استانبول‌ اقامت‌ كند. در طول‌ اقامت‌اجباری‌اش‌، در آنجا به‌ طور جدی‌ پیگیر كار دوبله‌می‌شود و طرح‌ اولیه‌ شركت‌ «میترا فیلم‌» را بامشاركت‌ خودش‌، همسرش‌ دیانا و جهانگیر تفضلی‌(دانشجوی‌ رشته‌ حقوق‌ در دانشگاه‌ استانبول‌)شكل‌ می‌دهد. سپس‌ با خرید 2 فیلم‌ فرانسوی‌ واسپانیولی‌ كارش‌ را آغاز می‌كند. به‌ كمك‌ تفضلی‌برای‌ انجام‌ این‌ كار برخی‌ از دانشجویان‌ علاقه‌مندجذب‌ كار شدند. نام‌ «دختر فراری‌» را خودكوشان‌ برای‌ فیلم‌ فرانسوی‌ انتخاب‌ می‌كند اما نام‌اصلی‌ فیلم‌ «نخستین‌ وعده‌ دیدار» محصول‌ سال‌1944 فرانسه‌ بود. وی‌ در آن‌ زمان‌ به‌ سختی‌می‌تواند برای‌ هنرپیشگان‌ خارجی‌ زن‌، زنی‌ایرانی‌ را بیابد; زیرا كمتر بانوی‌ ایرانی‌ حاضرمی‌شد كه‌ به‌ جای‌ ستاره‌های‌ این‌ فیلم‌ها حرف‌بزند.
اما سرانجام‌ «نوریله‌ قوانلو» به‌ جای‌ هنرپیشه‌فرانسوی‌ «دانیل‌ داریو» حرف‌ می‌زند و بقیه‌نقش‌های‌ زن‌ را دختران‌ یا زنان‌ ترك‌ یا یونانی‌دوبله‌ كردند كه‌ كاری‌ بس‌ مشكل‌ بود; زیرا بایدزبان‌ فارسی‌ را تا حدودی‌ به‌ آنها آموزش‌ می‌داد،تمرین‌ می‌كرد و بالاخره‌ ضبط برروی‌ فیلم‌ بود.نتیجه‌ كار به‌ عنوان‌ اولین‌ دوبله‌ بد نبود و او خود رابرای‌ پخش‌ فیلم‌ دوبله‌ شده‌ دیگرش‌ به‌ نام‌ «دختركولی‌» كه‌ اسپانیولی‌ بود، آماده‌ كرد. این‌ دو فیلم‌هر دو در تركیه‌ دوبله‌ فارسی‌ می‌شوند و در سال‌1325 كه‌ وی‌ به‌ ایران‌ بازمی‌گردد، هر دو را به‌نمایش‌ درمی‌آورد و شركت‌ میترا در تهران‌ مستقرمی‌شود.

ایران‌ نو فیلم‌

هجده‌ ماه‌ قبل‌ از این‌ زمان‌ (1323)،استودیویی‌ برای‌ تولید دوبله‌ فیلم‌ اعلام‌موجودیت‌ می‌كند كه‌ نام‌ آن‌ را «ایران‌ نوفیلم‌»گذاشتند.
بنیانگذاران‌ اولیه‌ آن‌ شاهپور مبینی‌، منصورمبینی‌، هوشنگ‌ كاوه‌ و امیرحسین‌ دهلوی‌ بودند.عده‌ای‌ دیگر نیز بعدا به‌ آنها می‌پیوندند. دكترمیرسپاسی‌ و فاضل‌ سرجویی‌ و چند تن‌ دیگر بااستفاده‌ از موقعیت‌ مالی‌ خوبی‌ كه‌ داشتند، در این‌راه‌ سرمایه‌گذاری‌ می‌كنند. اعضای‌ گروه‌ استودیوباید قبل‌ از فیلم‌سازی‌ دو مرحله‌ را می‌گذراندند:
ساخت‌ وسایل‌ لازم‌ برای‌ تاسیس‌ یك‌ استودیوو كار دوبله‌… آشنایی‌ به‌ الكترونیك‌، تراشكاری‌،ریخته‌گری‌، آهنگری‌، انرژی‌ و علاقه‌ فراوان‌،تمامی‌ سرمایه‌ای‌ بود كه‌ آنان‌ در اختیار داشتند.هدفشان‌ در ابتدا فیلم‌سازی‌ و سپس‌ دوبله‌ بود;درحالی‌ كه‌ در كشورهای‌ همسایه‌ مانند تركیه‌، هندو مصر كار فیلم‌سازی‌ و دوبله‌ رواج‌ كامل‌ داشت‌.در ایران‌ همه‌ مراحل‌، جنبه‌ جستجو، ابداع‌ واختراع‌ را داشت‌ و در این‌ شرایط، «ایران‌نوفیلم‌» زمانی‌ آمادگی‌ آن‌ را یافت‌ كه‌ به‌ دوبله‌فیلم‌ بپردازد كه‌ «دختر فراری‌» از راه‌ رسیده‌ بود.

بهترین‌ فیلم‌ دوبله‌

بهترین‌ فیلم‌ دوبله‌ شده‌ به‌ فارسی‌، پنجمین‌ فیلم‌دوبله‌ شده‌ای‌ بود كه‌ در پاریس‌ كار دوبله‌ آن‌انجام‌ شد. نامش‌ «بازگشت‌ جاودانی‌» بود. این‌فیلم‌ نسبت‌ به‌ فیلم‌های‌ قبلی‌ از نظر دوبله‌،محاسنی‌ داشت‌ كه‌ باعث‌ برتری‌ آن‌ می‌شد. مانندتطبیق‌ حركات‌ بازیكنان‌ با صدا و استفاده‌ از كلمات‌فارسی‌ سلیس‌ و آهنگ‌ صدای‌ بازیگران‌ ایرانی‌ كه‌انصافا خوب‌ هم‌ حرف‌ می‌زدند; مانند زرین‌ ملك‌حكیمی‌، آقای‌ نامدار، آقای‌ نبوی‌، خانم‌ فرمانفرماو حكمت‌ كه‌ هر كدام‌ جذابیت‌ خاص‌ خود راداشتند.
یادآور می‌شویم‌ چهار فیلم‌ دوبله‌ شده‌ قبل‌ از«بازگشت‌ جاودانی‌» در تركیه‌ دوبله‌ شده‌ بودند واین‌ فیلم‌ (بازگشت‌ جاودانی‌) توسط احمدوهاب‌زاده‌ دوبله‌ شد.
نام‌ چهار فیلم‌ قبلی‌ به‌ ترتیب‌: «دختر فراری‌»،«دختر كولی‌»، «زن‌ سنگدل‌» و «تاراس‌ بولبا» بودكه‌ این‌ چهار فیلم‌، مشكلات‌ عمده‌ای‌ مانند اندازه‌نبودن‌ جملات‌ با دهان‌ و لب‌ هنرپیشه‌، تاریك‌ وكمرنگ‌ بودن‌ فیلم‌ها (به‌ علت‌ پوزیتیو بودنشان‌)،از بین‌ رفتن‌ موزیك‌ متن‌ و افكت‌های‌ صحنه‌ راداشت‌.

دوبله‌ در ایتالیا

قبلا گفتیم‌، دوبله‌ در ایتالیا از كیفیت‌ بسیار خوبی‌برخوردار بود. «الكساندر آقابابیان‌» در خیابان‌نادری‌، كوچه‌ نوبهار، شماره‌ 11، منزل‌مسكونی‌شان‌ كه‌ از قبل‌ محل‌ كار پدرش‌ نیز بود،«داریوش‌ فیلم‌» را تاسیس‌ می‌كند. وی‌ تا قبل‌ ازسال‌ 1328 تعدادی‌ فیلم‌ كوتاه‌ تبلیغاتی‌ هم‌ تهیه‌می‌كند اما علاقه‌ او پیگیری‌ امر دوبله‌ بود. تا این‌ كه‌از طریق‌ دوستش‌ محمود خسروی‌ كه‌ در سفارت‌ایران‌ در رم‌ كار می‌كرد، اطمینان‌ حاصل‌ كرد كه‌دوبله‌ به‌ فارسی‌ در ایتالیا از هر جهت‌ ممكن‌ است‌.سریعا عازم‌ رم‌ می‌شود، در آنجا تحصیلاتش‌ را دررشته‌ كارگردانی‌ (به‌ شكل‌ آزاد) به‌ پایان‌ می‌برد وبعد شروع‌ به‌ كار دوبله‌ می‌كند.
«آلكس‌ آقابابیان‌» بنیانگذار دوبله‌ به‌ فارسی‌در ایتالیا می‌باشد و فیلم‌ «سرگذشت‌ فریدون‌بینوا» را دوبله‌ می‌كند كه‌ 12 مهر 1331 در سالن‌سینما دیانا و در هفته‌ دوم‌ در سینما پارك‌ به‌ علت‌استقبال‌ مردم‌، به‌ نمایش‌ درمی‌آید. وی‌ از جمله‌مدیران‌ دوبلاژی‌ بود كه‌ باهوش‌ و سلیقه‌، مراحل‌انتخاب‌ دوبله‌ تا عرضه‌ فیلم‌هایش‌ را به‌ خوبی‌ طی‌می‌كرد و مطمئنا موسسه‌ داریوش‌ فیلم‌ ازخوش‌نام‌ترین‌ موسسات‌ دوبلاژ در آن‌ زمان‌ بود.

اولین‌ فیلم‌ خارجی‌ دوبله‌ شده‌ در ایران‌

بالاخره‌ در ایران‌، اولین‌ فیلم‌ خارجی‌ دوبله‌می‌شود. فیلم‌ فرانسوی‌ «جای‌ پا در برف‌» كه‌ با نام‌«مرا ببخش‌» به‌ نمایش‌ درمی‌آید، در استودیوی‌«ایران‌ نوفیلم‌» دوبله‌ می‌شود و در سال‌ 1327در سینما دیانا و سینما پارك‌ فیلم‌ به‌ نمایش‌ عمومی‌درمی‌آید.
هوشنگ‌ كاوه‌ از پایه‌گذاران‌ این‌ استودیو بود.عطاءا… در فیلم‌ «مرا ببخش‌» نقش‌ «پی‌یر لانژا»را گویندگی‌ می‌كند و مهری‌ عقیلی‌ به‌ عنوان‌گوینده‌ زن‌ فیلم‌ انتخاب‌ می‌شود. در این‌ مرحله‌،ایرج‌ دوستدار به‌ جمع‌ اعضای‌ ایران‌ نو فیلم‌ اضافه‌می‌شود و نقشی‌ را در فیلم‌ می‌گوید و بعد اسدا…پیمان‌ كه‌ توانست‌ در شش‌ نقش‌ حرف‌ بزند، یك‌نقش‌ كوچك‌ را هم‌ هوشنگ‌ كاوه‌ و نقش‌ دختركوچك‌ را خواهرش‌ می‌گوید. گفتنی‌ است‌ دوبله‌این‌ فیلم‌ نزدیك‌ به‌ یك‌ سال‌ طول‌ می‌كشد.

اولین‌ دوبلورها

تقریبا بیشتر كسانی‌ كه‌ در امر تهیه‌ و ایجاداستودیو بودند، خودشان‌ نیز گویندگی‌ فیلم‌ها راانجام‌ می‌دادند. كم‌ یا زیاد فرقی‌ نمی‌كند; مهم‌این‌ است‌ كه‌ به‌ طور مشخص‌ نمی‌توان‌ گفت‌ كه‌مثلا آقای‌ فلانی‌ فقط گویندگی‌ یا فقط مدیردوبلاژ بوده‌اند. آنان‌ با استعداد و توانایی‌ و علاقه‌انسان‌ كارهای‌ مختلف‌ دوبله‌ را به‌طور توامان‌انجام‌ می‌دادند. برای‌ همین‌ بسیار مشكل‌ است‌اولین‌ افراد دوبلور را معرفی‌ كرد اما دربخش‌های‌ بعدی‌ دوبلورهای‌ شاخص‌ را معرفی‌خواهیم‌ كرد.

لزوم‌ دوبله‌ و هنر دوبلور

خلاصه‌ای‌ از سخنان‌ پورنگ‌ بهارلو را كه‌ در امردوبله‌ در ایتالیا از اواسط دهه‌ 30 تا اواسط دهه‌40 و سپس‌ در ایران‌ تا اواخر دهه‌ 40 در سمت‌مدیر دوبلاژ و گوینده‌ فعالیت‌ داشت‌ و ازسرشناسان‌ دوبلاژ در ایتالیا بود، برایتان‌ نقل‌قول‌می‌كنیم‌:
«حدود چهار سال‌ از تاریخ‌ دوبله‌ اولین‌ فیلم‌می‌گذرد ولی‌ هنوز صاحبان‌ فیلم‌ و سینما در لزوم‌دوبله‌ و ادامه‌ پیداكردن‌ آن‌ مشكوك‌ هستند، كه‌پس‌ از نمایش‌ فیلم‌ «حیف‌ كه‌ خیلی‌ حقه‌ای‌» و«آسیابان‌ عشوه‌گر» كه‌ هر دو با موفقیت‌ بی‌نظیری‌مواجه‌ شدند، به‌ همه‌ ثابت‌ شد كه‌ از نظر تجاری‌دوبله‌ به‌ فارسی‌ دارای‌ استفاده‌ بیشتری‌ است‌ وچون‌ دوبله‌ فیلم‌ها در تهران‌ مقرون‌ به‌ صرفه‌ بود،ورود دستگاه‌های‌ بزرگ‌ صدابرداری‌ و میكساژ وغیره‌، از آمریكا، انگلستان‌، فرانسه‌، آلمان‌ و ایتالیابه‌ ایران‌ رواج‌ پیدا می‌كند.
اما نكته‌ مهم‌، كارگردانان‌ دوبله‌ و گویندگان‌هستند. هنر یك‌ گوینده‌ در این‌ است‌ كه‌ نقش‌مربوط به‌ خود را واقعا درك‌ و خود را در قالب‌هنرپیشه‌ حس‌ كند; و گرنه‌ مساله‌ تطبیق‌ جملات‌ بادهان‌ هنرپیشه‌ پس‌ از چند جلسه‌ تمرین‌ قابل‌یادگیری‌ است‌ و اشكال‌ دیگر كار دوبله‌كنندگان‌ایرانی‌ مقیم‌ رم‌، سانسور كلمات‌ بود كه‌ نمی‌شد باحس‌ بازیگر به‌ خود القا كنند.
به‌ رغم‌ نظرهای‌ موافق‌ و مخالف‌ در ارتباط بادوبله‌، تعداد سینماها و استودیو و مراكز دوبله‌ ودوبلورها روز به‌ روز افزایش‌ می‌یابد كه‌ همگی‌آنها سهمی‌ در رشد و تكامل‌ سینما و دوبلاژ دارند.

ایجاد انجمن‌ گویندگان‌ فیلم‌

در سال‌ 1336 بیش‌ از دو برابر سال‌ 35فیلم‌ دوبله‌ عرضه‌ می‌شود و این‌ روند سریع‌ تاسال‌ها ادامه‌ پیدا می‌كند; به‌طوری‌ كه‌ تا سال‌ 40كمتر فیلمی‌ را در سینماها به‌ زبان‌ اصلی‌ می‌توان‌یافت‌. دوبله‌ باعث‌ افزایش‌ تماشاگران‌ و سالن‌های‌سینمایی‌ و موسسات‌ دوبلاژ و دوبلورها می‌شود.
در سال‌ 1353 جامعه‌ دوبلاژ به‌ عنوان‌انجمن‌ پذیرفته‌ و دارای‌ بنیادنامه‌ مصوب‌ می‌شود.
پس‌ از شكل‌گیری‌ رسمی‌ انجمن‌ گویندگان‌اتفاقاتی‌ می‌افتد كه‌ مهم‌ترین‌ آنها، اعتصاب‌ دراواخر سال‌ 1353 برای‌ افزایش‌ دستمزدهامی‌باشد كه‌ نزدیك‌ به‌ 9 ماه‌ به‌ طول‌ می‌انجامد.اما بالاخره‌ خسروشاهی‌ و منوچهر زمانی‌ به‌نمایندگی‌ انجمن‌ گویندگان‌ به‌ مذاكره‌ باواردكنندگان‌ فیلم‌ می‌پردازند و در فاصله‌ كوتاهی‌به‌ توافق‌ می‌رسند كه‌ اضافه‌ دستمزدها به‌ میزان‌چهل‌ درصد باشد و طلب‌های‌ معوقه‌ نیز پرداخت‌شود. بدین‌ ترتیب‌ مجددا فعالیت‌ انجمن‌گویندگان‌ فیلم‌ آغاز می‌شود.

عصر طلایی‌ دوبله‌

دوبله‌ ایران‌ در دهه‌ 40، نقاط اوج‌ درخشانی‌دارد كه‌ به‌ عصر طلایی‌ دوبله‌ معروف‌ است‌ اما ازاواخر این‌ دهه‌ به‌ خصوص‌ اوایل‌ دهه‌ 50، به‌دلایلی‌ شروع‌ به‌ افت‌ می‌كند. البته‌ گاهی‌ كارهای‌خوب‌ هم‌ می‌دیدیم‌ اما به‌ پیروی‌ از نزول‌ فیلم‌ها وعلل‌ دیگر كه‌ ذكر خواهد شد، دوبله‌ نیز رو به‌ افول‌می‌گذارد.
از دلایل‌ اصلی‌ این‌ افول‌، سرعت‌ در كار دوبله‌بود كه‌ باعث‌ از بین‌ رفتن‌ كیفیت‌ كار می‌شد. درآن‌ هنگام‌ هركس‌ می‌توانست‌ واردكننده‌ فیلم‌شود و با سلیقه‌ خودش‌ از مدیر دوبلاژ بخواهدفیلم‌ را كمدی‌ و… كند. علل‌ دیگر دستمزدهای‌ كم‌و گاهی‌ عدم‌ پرداخت‌ دستمزدها و نداشتن‌حمایت‌ قانونی‌ از این‌ حرفه‌، عدم‌ تامین‌ حرفه‌ای‌(مانند بیمه‌، بازنشستگی‌ و…) بود. پس‌ از انقلاب‌،تاثیر افول‌ دهه‌ قبل‌ باعث‌ بی‌توجهی‌ به‌ دوبله‌می‌شود اما دوبله‌ به‌ علت‌ نیاز جامعه‌ همچنان‌ به‌كار خود ادامه‌ می‌دهد. مشكلات‌ ذكر شده‌ برای‌دوبلورها به‌ قوت‌ خود باقی‌ می‌ماند و ناآگاهی‌ به‌مسائل‌ و امور دوبله‌ و بعضا فیلم‌های‌ نامناسب‌ واظهارنظرهای‌ سلیقه‌ای‌ اهل‌ سینما جمعا باعث‌واردآمدن‌ ضربات‌ جبران‌ناپذیری‌ به‌ پیكر دوبله‌شد.
مردان‌ و زنان‌ این‌ دوبله‌ همان‌ افراد عصرطلایی‌ دوبله‌اند. دوبله‌ای‌ كه‌ در دنیا حرف‌ اول‌ رامی‌زد و هنوز هم‌ به‌ تنهایی‌ با قدرت‌ عظیم‌ عشق‌ به‌حرفه‌ سعی‌ می‌كند بر روی‌ پاهای‌ ضعیفش‌ بایستد.بعضی‌ از دوبلورهای‌ ما به‌ جرات‌ می‌توان‌ گفت‌ كه‌اجرایی‌ جهانی‌ داشته‌اند اما آیا همین‌ جا، كنارگوشمان‌، در جشنواره‌ فجر جایزه‌ای‌ برای‌ این‌قشر پركار، مسئول‌ و مظلوم‌ در نظر گرفته‌ایم‌؟مطبوعات‌ چقدر نقش‌ دوبله‌ را پررنگ‌ كرده‌اند؟چقدر در افول‌ آنها نقش‌ داشته‌اند؟ به‌ راستی‌آنان‌ چقدر تشویق‌ شده‌اند؟ چقدر حمایت‌شده‌اند؟
مسئولان‌ و مطبوعات‌ باید سری‌ به‌ این‌اتاق‌های‌ تنگ‌ و تاریك‌ بزنند و گوشه‌ای‌ ازحنجره‌های‌ پاره‌شده‌ را ببینند. تلاش‌ عاشقانه‌ آنهاقابل‌ ستایش‌ است‌. ای‌ كاش‌ انصاف‌ رعایت‌ می‌شدو نقاط درخشان‌ كار دوبلورها در نظر گرفته‌می‌شد آیا خلق‌ این‌ همه‌ پرسوناژ جدی‌ در تاریخ‌سینمای‌ ما در دوبله‌، قابل‌ ستایش‌ نیست‌؟

منبع : مجله خانواده سبز